Anda Ros de nieuwe beleidsadviseur bij FAH

De rekenaars onder u merken dat er dan een jaar mist en dat klopt. In 2004 heb ik een jaar in Berlijn gewoond met in de jaren daarvoor gespaard inkomen.

Met heel weinig geld rondkomen is op deze manier een uitdaging zonder veel stress. Ik had immers het perspectief dat bij terugkomst in Nederland werk en een huurwoning op mij wachtte. Ik was gezond en had geen schulden. Ik ging naar musea, sauna en sportclub, wandelde veel, deed cursussen, bezocht bioscopen en theaters, markten, festivals, sportwedstrijden en kreeg veel, gezellig bezoek uit Nederland.

Zo’n jaartje er tussen uit doet wel wat met je. Je blik gaat naar buiten, je observeert meer. En je voelt meer. Je gaat letten op wat goed voelt. Ik kreeg zelfs een mening over wat goed wonen en samenleven voor mensen is.

Doordat ik weinig geld had, woonde ik in een arme wijk (Moabit) met vooral jongeren en huishoudens met kinderen. Qua soort winkels en woningen heel anders dan een (toen) aankomende yuppenwijk als Prenzlauer Berg.

Maar in beide wijken maakten de bewoners, samen met een actief wijkbestuur, er behoorlijk wat van met elkaar. En het was niet moeilijk om als buitenstaander daartussen te komen. Zo maakte ik na een oproep door het wijkbestuur borden schoon in de wijkkeuken in Moabit waar mensen gratis konden eten. Of zij nu voldoende geld hadden om het zelf te kopen of niet. Het eten werd klaargemaakt door koks met goederen uit supermarkten die ‘op de datum’ waren. Dat borden wassen deed ik niet fulltime hoor en ook niet het hele jaar door.

Natuurlijk was het eten belangrijk, de bijvangst van elkaar ontmoeten was echter nog mooier. Mensen die met elkaar aan tafel zitten verzinnen de mooiste dingen voor hun buurt. En gaan ze daarna zelf waarmaken.

Goede wijken zijn daarom voor mij wijken waar mensen elkaar en professionals op vele platforms kunnen ontmoeten, er oog is voor het laten meedoen van de meest kwetsbare burgers, er (politieke) ruimte is om wat goed is voor het wonen en de wijk samen te ontwikkelen. Alles daaromheen dient dat doel.

Met die instelling komt u mij tegen binnen het werken voor de Federatie Amsterdamse Huurderskoepels.

Mijn drijfveren zijn ‘betrokkenheid’ en ‘samen kan je meer dan je alleen ooit kan bereiken’. Dit zegt iets over mijn werkstijl. Ik werk met enthousiasme, overtuiging en energie, maar betrek altijd de omgeving. Resultaat krijgt kwaliteit door luisteren, bevragen en betrekken van stedelingen, partijen en collega’s. Het mooiste resultaat is het resultaat dat eigendom van iedereen is.

Foto-Anda-Ros